Family First

9:13pm

Oo, tahimik ang bahay.

Oo, tulog na si mama.

Oo, birthday niya.

Oo, wala siyang natanggap na material gift.

Oo, lumipas ang araw na parang ordinaryo lang.

Oo, walang inuman.

Oo, kaunti ang handa.

Oo, birthday niya.

Oo, nandito ako.

Oo, dahil mahal ko siya.

Oo, nakakapagod ang linggo ko.

Oo, galing pa akong Cubao kaninang 4am.

Oo, puyat.

Oo, masaya akong nandito ako.

Oo, dahil mahal na mahal ko siya.

HAPPY BIRTHDAY MAMA! Oo, wala pa akong trabaho. Walang pera. Oras lang ang kaya kong maibigay sa'yo. Hold on ma. Matatapos din ang hirap at pagod. Wag ka mapagod ma. Kapag nagka-trabaho ako, gagaan din ang lahat. Ayaw kong malungkot at umiyak. Mas gusto kong punuin ang isip ko ng mga pangarap para sa atin.

Saka na ang totoong cake

photo source

WoW Moment No.1

November 24, 2011

Nasa third floor nga pala ang classroom namin. Pag-akyat ko ng hagdan, papunta na ng 3rd floor, nagkasalubong kami ng tingin ni W. Awkward moment. Kinilig si mokong, at kung kinulang lang ng ilang IQ, malamang natapilok na ako sa pag-akyat. Dali-daling iwas ng tingin. Awkward nga kasi.

Assume na palihim kang tumitingin sa isang tao. Kapag nahuli ka niyang nakatitig, dalawa ang pwedeng rason. Pwedeng OA ka kasi kung tumitig, tipong pansin na ng sambayanan. O kaya, nakatingin din kasi siya kaya hindi ka lang nahuli, kundi pati siya.

Maaga kaming pumasok, wala kasi ang previous class. Nag-aalinlangan pa ako kung lalapitan ko at iimbitahin sa org namin. Matapos ang ilang pa-cute moments malalim na pag-iisip, kinausp ko na siya.

"Baka pala gusto mong sumali sa org namin..."

"Pwede mo akong piliing sponsor mo."

Mga hanggang ganoon na lang ang nasabi ng dila kong nabu-bulul-bulol.

Nagsimula na ang klase. Originally, may aisle talaga sa gitna. Pero dahil may film showing kami, at nasa kaliwang side ang screen, lumapit ang mga taga kanang bahagi ng klase, kasama siya doon. Lalo siyang napalapit sa akin.

Hanggang doon na lang talaga muna.

-----
WoW Moment No.0

WoW Moment No.0

WoW. Codename namin ni Ana sa isang taong recently ko lang na kinahuhumalingan. As they say, a single status merits you with so much emotional freedom. However, I kept mine to a minimum. Maniwala ka man o sa hindi, loyal flirt ako. Or loyal hopeless romantic, kung mas prefer mo. Hehe. Loyal, because I develop infatuation to people only one at at time.

SOSC1. Abbreviation ng Social Sciences 1. Isang General Education course sa university kung saan ako nag-aaral. Hindi naman yun ang topic, so mag-move on na tayo.

November 10, 2011

Noong unang araw ng recit (recitation) class namin, sakto lang ang dating ko sa kwarto. CAS B03. Pagpasok ko, under renovation siya. Malas. Panic mode. Hilung-talilong ako sa paghahanap noong pinaglipatan. Padgating ko sa tapat ng new room assignment, nakasarado na ang pinto. I was 20 minutes late, and so I just went home. Absent.

November 17, 2011

I wasn't able to verify if the room I went to last week was really the room assignment. 10 minutes earlier ang dating ko. Sarado pa din ang pinto. Nagtanung-tanong ako sa mga tao sa paligid kung anong mga klase nila. "Ate, SOSC1 ka po ba?" tanong ko. 

"Hindi eh," fail. Tanong ulit.

"Kuya, dito ka ba sa room na 'to?"

Again, same response. Negative.

Walang anu-ano'y pinasok ko na yung kwarto.

"Bakit ba ang kayo pasok nang pasok habang nagka-klase kami?" It was a stern voice. Wrong move.

Kahit na napagsabihan ako sa harap ng 30+ na studyante, nasa good mood pa din naman ako.

Paglabas ng previous class, pumasok na kami. Madami din. Umiikot ang mata ko, naghahanap ng mga kakilala. Walang nag-register na familiar face.

Umupo na lang ako sa likod, baka kasi may mga nauna nang nakaupo sa mga upuan sa bandang harap.

Noong nagsimula na ang lecture, pinalipat kaming nasa likuran. Lumipat ako sa first row, pero sa pinakadulo lang. "Sit closer, but only if you want to," sabi ni ma'am. Ako naman, pa-bibong Senior, pumunta sa aisle banda. Ayos diba. Pangatawanan ang pagiging bibo.

Pagtingin ko sa kaliwa ko, doon ko na siya nakita. Si W.

--------------------

Nahirapan akong mag-multitask. Ang hirap makinig kay ma'am habang ina-analyze mo ang katabi mo. I did my best to have a better the best look at W in my periphery. I can only do so much.

Sadyang feelingero lang ako, pero minsan nakikita kong pinagmamasdan niya din ako sa peripheral view niya. Minsan titingin ako sa magsasalita sa likod, pero naiiwan yung titig ko sa kanya.

Para siyang anghel. Maaliwalas tignan. Tipong masarap kasama. Titig pa lang, ayos na.

Natapos ang klase nang hindi kami nagpapansinan. Ganito ako. Kuntento na sa pasulyap-sulyap at pa-feeling feeling na tinitignan niya din ako.

A Glass of Water

9:30pm

Half-full or half-empty?

Perspective goes a long way. It makes a student happy when he has finished half of his assignment. It makes an impatient office worker miserable, knowing that he still has four more hours left for the day's work.

My friend James told me that there is another side to the story. That glass isn't exactly half-filled nor half-empty. It's always full. Half-filled with water, and half-filled with air. Drink the water, and air "pours" in.

This translates to the thought that we are never left with nothing. Something might be taken away from us. Yes most of the time to our disappointment. But He always gives us something back in return.

photo source

Good find

Naalala ko lang yung dati kong hobby nung highschool pa ako. Kahit point-and-shoot lang gamit ko, ang saya saya kumuha ng pictures.

Naalala ko lang nung nakita ko ang link na ito. Good night!

Another Life

11:06
Makes Me Wonder

When life got too tough, have you tried to just lock yourself in your room and let everything consume you until things get better? Many times I did. I even shed a tear or two, but made sure no one sees me. After a while, things got better. Lucky me, 'cause things got better. 

What if you waited for things to get better, but it really doesn't? What if things got even worse? What if there's nothing let to consume in you? Honestly, I don't know what will happen by then. 

I started to think of these things when my instructor told me of a Batch 09 Vetmed student who recently committed suicide. He was dismissed from the university and was not granted readmission. I'm not sure of the details, but I'd rather not talk about them here. May you rest in peace.

system.out.print("Thrilled")

10:56pm
Bago matulog

Naalala mo pa yung post ko tungkol sa ka-hectic-an ng schedule ko sa darating na araw? So far, I'm doing fine. Cancelled palagi ang part-time ko kaya mas marami akong time para makapagpahinga. Isa pa, kapag gustung-gusto mo ang ginagawa mo, hindi mo naman na napapansin ang oras at ang efforts mo habang ginagawa 'yun.

One at a time nga lang naman. Makakaya ko 'to.

Balik tanaw

6:36pm
May internet connection na sa apartment!

Nagbabasa ako ng mga previous entries ko sa ibang sites, at ito ang nakita ko.

---

Maybe not love. But holding on to anything could be worth my while.

Your lips, a thin stroke of fine hair, painting my eyes with joy.

Those eyes, blink as often as you like, and yet they still remain vivid with emotions.

Your body, whom I wished to touch mine even just for a while.

Your smile, and yours alone. Plus the laughter, all of whom I will cherish.

Love? I don't know, and not hoping either. Age, distance, status, the list might go on and on. The only thing that's clear to me is my desire; to look at you from afar, to admire you behind societal bars, and most of all, to be with you in my dreams.

Dated: July 19, 2010

---

Sa kabila ng kaguluhan sa Harry Potter, nagagawa ko pang gumawa ng note na ito. Hindi din kasi ako fan ng Harry Potter (movie or book). Isa pa, sa dami ng exams, naunang plano at responsibilites, kung may time man ako, itutulog ko na lang yun. Imbis na bumiyahe ako papuntang mall, ipupunta ko na lang sa barbero para maputulan ang malago ko nang buhok.

Kulang talaga ang oras.

Pero, isang bagay na pwede kong gawin kahit saan man ako mapunta, ay ang mag-isip. Magmuni-muni. Oo na, maliban sa pagtulog (kasi nagagawa ko naman yun kahit saan ako pumunta).

Lumilipad ang isip ko. Hindi lang sa malayong lugar, kundi sa malayong panahon. Kasing bilis ng isang bullet train. Palipat lipat ang mga bagay na iniisip ko. Brainjamming. Exams. Differential equations. Queueing models. Trabaho. Handouts ni Sameer. Exercises ni Sameer. Pamilya. Nami-miss nako ni mama. Maalikabok na sa kwarto. Leisure. Diko na nagawang aralin ang Kiss the Rain. Diko na napapanood ang kopya ko ng Secret Garden. Hanggang ngayon, ilang gigabytes pa ng data ang kailangan kong ilipat sa DVD. Ikaw.

Ikaw. Sh*t. Na-stuck ang utak ko. Parang naubusan ng gasolina. Parang nag-force brake.

Ikaw ang hadlang sa masarap kong pagmu-muni muni. Ikaw ang hadlang kung bakit hindi ko maintegrate ang mga DEs sa old exams na hawak ko ngayon. Ikaw ang dahilan kung bakit tumatawa ako mag-isa. Ikaw ang dahilan kung bakit nagagawa kong magkasala.

Pero higit sa lahat, ikaw ang dahilan kung bakit ako nasasaktan.

I miss you. Kahit hindi mo alam na iniisip kita. Gabi-gabi, kapag mag-isa lang ako sa bahay. Sa umaga, kating-kati ako i-text ka. Sa tuwing hindi ka nagre-reply, sinasabi ko na lang sa sarili ko na ok lang. Kasi nga, madami ka namang pwedeng pagkaabalahan.

Dated: July 16, 2011

---

A year later, and I am still such a hopeless romantic. 

Unleash!

12:13am
Something big (literally) is coming my way

Unleashing the Superman in me. Minus the abs.

Ilang oras na lang, at guguho magsisimula na ang sandamakmak na challenges sa buhay ko. Tantiya ko, tatagal ito hanggang first week ng December.

Tinatanong ko pa rin sa sarili ko - kaya ko ba ito? Minsan kasalanan ko din kung bakit wala na akong oras sa sarili ko. Ang daming ka-ek-ek-an sa buhay na..hindi naman talaga dapat.

Madali lang ba mag-convert ng isang SP to Latex? Due: November 1.

Kailangan ko pa palang mag-aral ng madaming concepts at intrinisic functions. Try this. Due: Asap.

Education Committee Head pa ba ako? Nagiging irresponsible na talaga ako. Due: No due date.

Natatakot ako, baka sobrang ma-feel ko ang pagiging Superman, at ang ending ko, ay masira lahat lahat. Napapaisip ako, na baka sa dami ng responsibilidad, wala na akong magawa sa kanilang lahat.

Kaya ka Single eh. Wala ka nang oras. Sabi ko sa sarili ko ngayon ngayon lang. Tama nga naman.

Word for the Day: Ek-ek

Ek-ek

Ito ay ginagamit kapag sobrang dami kong gustong sabihin, pero either tinatamad na akong mag-type, or nahihirapan akong mag-multitask (sa dami ng ginagawa). Magkahawig sila ng kahulugan ng anik anik, kaso mas malandi astig pakinggan ang ek-ek.

Organization

10:54am
Read some FB posts on the Banchetto issue

Ka-text ko lang si Bert kagabi, papunta siyang Banchetto, may lantern lighting din daw kasi. Maybe in line with 11-11-11. Yung mga lanterns ay yung tipong nasa Tangled, sabi ni Ana.

Kaso epic fail. Na-cancel yung lantern lighting/flying biglaan.

I personally view it as the organizer's fault. Pero yung mga tao, kung makapag-react sa Facebook page ng Banchetto, nagmumukha tuloy pangit ang ugali. Siguro, kung nandoon ka, iba yung mafi-feel mo, oo. I might be pissed off. Pero pwede mo namang i-translate yung galit sa ibang forms, tulad nang hindi na pagtangkilik. Which I doubt will happen.

Just my 2 centavos on the matter. 

---

Papunta na akong SM South/SM Center mamaya. Ngayon pa lang ako bibili ng school supplies.

---

Mahirap talagang mag-organize. Nag-aalala tuloy ako sa PalaCASan.

Happy Birthday! at iba pa

11:45pm
Birthday pa din ni Merryl

HAPPY BIRTHDAY MERRYL CANLAS!

Hindi ikaw ang pinaka-mature na kaibigang nakilala ko. Pero masaya ako na nakilala kita. Nagagawa mo akong pasayahin at ipamukha sa akin na No Man is an Island at dapat tayong maggamitan. Kidding. Nagagawa niyang manakal nang tao, minsan in a good way, minsan in a bad way, pero dahil masaya naman kayo kapag kasama niyo ang isa't isa, balewala na yung pananakal.

Sana sa pagtanda mo, mas maging emotionally mature ka, at makita mo ang mga taong tunay na nagmamahal sayo.

----

Classes. Work. Officer's responsibilites. It's hard to juggle them all at the same time. But I know He won't give these to me without a purpose. So I'll keep on hanging on. Masaya dapat ako dahil isang sem na lang at matatapos na ang buhay college ko. I am eager to see the world outside.

----

Napansin ko, palaging heavy ang laman ng blog ko. Kaya, babati muna ako.

Congratulations to:

Ana, for overcoming her issues regarding her Espi. Ate, congrats!

Rowie, our newly elected Finance Committee Head.

Myself, for sleeping before 12 midnight. Bihira ito, pramis.

----

O siya. 11:55pm na. Good night!

You again

Pagbigyan mo na ako bloggy. Text niya kagabi.

... Don't let life bother you. Everything will fall into place at the right time. ...

Such comforting words. Sabi ng kaibigan ko ngayon ngayon lang, "Yan ka na naman. Parang nong kay ... lang."

I don't know. 

This time, it's different. 

This time, hindi niya malalaman. 

Mabudlay gud man

1:16pm
Sunday

Mabudlay. Waray term. Yung feeling na Sunday kasi kaya parang ang bigat ng katawan mo at dapat ka lang magstay sa bahay. Mabudlay. 

Sila mama at lola nanonood ng Secret Garden sa DVD. Ako nagne-net nang hindi alam kung saan patungo. Tinatapos ko pa din ang SP ko. Sumagi na naman siya sa isip ko. Ang gulo ko. Kaya ang sarap maging single eh. Walang alalahanin. Seryoso. Hindi ba?

Don't get me wrong, naranasan ko din namang magkaroon ng relasyon. One year plus din. Masarap siya. Pero kasing sarap din noong thought na single ka.

Word for the Day: Espi, SP

Special Problem (SP)

Espi kung madalas tawagin ng mga tao sa college namin. Isang course. Wala kasi kaming thesis, espi lang. So siya yung parang thesis namin. Three units. Tatlong libo kung ibabagsak. Nagpapanggap na three units, pero in reality, time consuming at emotion consuming siya, na parang 18 units ang kinukuha mo.

Last Night

11:23am
Ang taba ko na talaga. Bum.

Habang humihigop ako ng mainit init na sabaw ng tinola. Inaalala kita. Nakakain ka na ba? Gusto kita i-text. Kaso baka ma-obvious ako. *laughs* Di pa ba ako obvious kagabi.

Texts mo kagabi:

I'm home now. Ingat ka ha. Glad to have met you finally. Text me when you're home.

Yup. I'm home now. Nasa biyahe ka pa yata? Don't forget to text when you're home so I'll know that you're safe, k?

Kahit nahihilo ako habang nagte-text sa biyahe, pinilit kong i-text ka. At madami pang iba. Masaya ako. Hanggang paggising ko kanina, ikaw pa din iniisip ko.

14 Years

1:36am
Kauuwi lang ng bahay

Have you ever wished that you were born a few years back?

At this time of typing, kauuwi ko lang ng bahay. Pagod. Andaming tumatakbo sa isip ko. Puro paano-kung, sana, at bakit. Alam ko namang may dahilan Siya sa lahat ng ito. Masarap isipin na may sagot sa lahat ng mga itatanong ko. Pero hindi ako umaasa.

Bakit kasi kailangang matanda ka?

Oo, nagkakagusto ako sa mas matanda. Kaso, ikaw? Magkakagusto ka ba sa mas bata? We're talking 14 years gap. Ang layo. Parang gusto ko hilingin na sana ipinaganak tayo nang sabay. Parang soulmates. Kaso ako din mismo ang magbu-burst ng sarili kong bubble. Gumising ka. 14 years. Andaming komplikasyon. Alam ko iyon. Mas mahirap umasa.

Bakit mukha akong walang sense kausap?

Ganoon ba talaga ako? O nung dumating ka lang. Nakaka-distract ka. Seryoso. Gusto ko magsalita ka lang nang magsalita. Kahit ano. Kahit di kita maintindihan. Basta makita kitang nagkukuwento. Nakaka-frustrate kasi di ako masyadong maka-relate. Anong ikukuwento ko, mga subjects ko? Yung SP (parang Thesis) na hindi ko pa matapos tapos? Yung frustrations ko? Puro ganun. Maririndi ka.

Bakit ang cute mo?

Self-explanatory.

Paano kung ligawan kita?

Ay, hindi pala ako marunong. Sabi mo torpe ka pa. Paano na iyan? Sana mabasa mo tong post na ito. Pero anong point? Wala din pala.

Sana may gusto ka na lang din sa akin.

Paano kung mayroon nga? Kahit malabo. Feeler ako, pagbigyan na. Noong una pa lang kita nakita, iba na eh. Ku-kuwento ko sa lovelife mo. Nakikinig ako. Hindi masakit, para akong umaasa na may sana-ako-na-lang look kapag tinitignan kita, o kaya ang facebook account mo.

Bakit hindi ka maalis sa isip ko?

Uh, hindi ko din alam. Gusto kita mayakap.

Ano ba ito?

Ayoko talaga ng feeling na may crush sa akin ang isang tao. Ibang issue na din ito. Hindi ako sanay. Mas sanay ako na ako yung may crush. Ako yung umaasa sa wala. Ako yung nangangarap na alagaan ang tao. Yung feeling na safe ka sa bisig ko, kaya ok lang, wala kang dapat alalahanin.

Bakit ang haba ng post na ito?

Ako lang naman yata ang makakaintindi nito. Hindi ka naman kaya nagbabasa ng blog ko. Well, mabuti na din iyon. Dito ko ilalabas lahat ng feelings ko para sa iyo. Dito lang naman ang tanging kalalagyan nito. 

Ano pa?

Sana may internet connection ako 24/7. Isu-stalk kita. Magda-download ako ng pictures mo. Gugustuhin kita nang hindi mo nalalaman. Ako yung kaibigan na umaasa nang hindi mo mapapansin. Ganoon ako. Ganoon ang naidudulot ng 14 years gap. Kainis.

Ano pa ulit?

Gusto ko makita ka ulit. Yung tipong bata lang ang tingin mo sa akin, pero ako iba. Masaya ako, kasi kasama ka. Kahit sino pa kasama natin. Basta makikita kita.

Wala na ba?

Last na. Sana hindi mo ito mabasa. Masakit na malaman na wala akong pag-asa.

What a happy couple.