May internet connection na sa apartment!
Nagbabasa ako ng mga previous entries ko sa ibang sites, at ito ang nakita ko.
---
Maybe not love. But holding on to anything could be worth my while.
Your lips, a thin stroke of fine hair, painting my eyes with joy.
Those eyes, blink as often as you like, and yet they still remain vivid with emotions.
Your body, whom I wished to touch mine even just for a while.
Your smile, and yours alone. Plus the laughter, all of whom I will cherish.
Love? I don't know, and not hoping either. Age, distance, status, the list might go on and on. The only thing that's clear to me is my desire; to look at you from afar, to admire you behind societal bars, and most of all, to be with you in my dreams.
Dated: July 19, 2010
---
Sa kabila ng kaguluhan sa Harry Potter, nagagawa ko pang gumawa ng note na ito. Hindi din kasi ako fan ng Harry Potter (movie or book). Isa pa, sa dami ng exams, naunang plano at responsibilites, kung may time man ako, itutulog ko na lang yun. Imbis na bumiyahe ako papuntang mall, ipupunta ko na lang sa barbero para maputulan ang malago ko nang buhok.
Kulang talaga ang oras.
Pero, isang bagay na pwede kong gawin kahit saan man ako mapunta, ay ang mag-isip. Magmuni-muni. Oo na, maliban sa pagtulog (kasi nagagawa ko naman yun kahit saan ako pumunta).
Lumilipad ang isip ko. Hindi lang sa malayong lugar, kundi sa malayong panahon. Kasing bilis ng isang bullet train. Palipat lipat ang mga bagay na iniisip ko. Brainjamming. Exams. Differential equations. Queueing models. Trabaho. Handouts ni Sameer. Exercises ni Sameer. Pamilya. Nami-miss nako ni mama. Maalikabok na sa kwarto. Leisure. Diko na nagawang aralin ang Kiss the Rain. Diko na napapanood ang kopya ko ng Secret Garden. Hanggang ngayon, ilang gigabytes pa ng data ang kailangan kong ilipat sa DVD. Ikaw.
Ikaw. Sh*t. Na-stuck ang utak ko. Parang naubusan ng gasolina. Parang nag-force brake.
Ikaw ang hadlang sa masarap kong pagmu-muni muni. Ikaw ang hadlang kung bakit hindi ko maintegrate ang mga DEs sa old exams na hawak ko ngayon. Ikaw ang dahilan kung bakit tumatawa ako mag-isa. Ikaw ang dahilan kung bakit nagagawa kong magkasala.
Pero higit sa lahat, ikaw ang dahilan kung bakit ako nasasaktan.
I miss you. Kahit hindi mo alam na iniisip kita. Gabi-gabi, kapag mag-isa lang ako sa bahay. Sa umaga, kating-kati ako i-text ka. Sa tuwing hindi ka nagre-reply, sinasabi ko na lang sa sarili ko na ok lang. Kasi nga, madami ka namang pwedeng pagkaabalahan.
Dated: July 16, 2011
---
A year later, and I am still such a hopeless romantic.
No comments:
Post a Comment