Hunger Strike

5:25 pm
Drained

Each day matters. 

Every hour counts. 

No second is left unnoticed.

'Tis not only Death that can make us value the lives we have,

the people we hold dear,

the decisions we thought we made right.

I am starving. Ako ay kasalukuyang nasa hunger strike. Hindi ko alam kung may lakas ng loob akong ikuwento kung paano ito nagsimula. Basta sa ngayon, sa emosyon ako kumukuha ng lakas. Kaya ko mang lumabas para bumili ng makakain, mas pipiliin kong magtiis.

----------

Noong nasa relasyon pa ako, batid kong may mga mali din akong nagawa. Mga maling desisyon, maling salita na lumabas sa bibig, mga maling pananaw. Lubos ko itong pinagsisihan. Dumating sa puntong inisip ko agad ang kinabukasan na nakalaan para sa aming dalawa ng nakarelasyon ko. Hindi na nakita ng mga mata ko ang iba, lalo na ang aking pamilya.

Nagbago ang lahat ng ito noong nagkahiwalay kami. Kung may maganda mang naidulot ang pahihiwalay namin, ito ang pagkakita ko nang mas malinaw ang mga pangarap ko. Hindi ko na inialis ang aking pamilya sa pangarap na ito. Blood is thicker than water.

Mahigit isang taon na akong walang buhay pag-ibig, pero hindi ko ito alintana. Naging family-oriented ang aking mga pangarap. Tuwing may paghihirap ako, sasamahan ko ng monologue na, "Konting tiis na lang, kapag nakatapos ako, mas magiging maginhawa din ang buhay namin." 

Buhay namin.
Buhay ko at buhay nila.
Buhay ko na para sa kanila.

Sa oras ng paggawa ng post na ito, sa bawat pagkalam ng sikmura ko, isa-isa ko nang kinakalimutan ang mga pangarap na hindi ko na sana nilikha. Hindi ko alam kung nagpapadala lang ako sa bugso ng emosyon, o nang galit.

Hunger strike.

May mabigat na dahilan kung bakit ito ginagawa.

Kamatayan.

Kawalan ng takot dito.

Isang matinding laban.

Laban upang panindigan ang sarili.

Laban gamit ang emosyon.

Laban na aking ipapanalo.

photo source

Christmas List 5th Page

For some reason, hindi ko na maalala kung ano ang natanggap ko noong 4th year ako. Sorry sa nakabunot sa akin. Noong 2nd year pala, isang gwapong transfer student ang nakabunot sa akin, si Ping. Dahil mukha yata akong inosente, isang Strip Shooter Game ang iniregalo niya sa akin. Nasa kwarto ko pa din ito. Nagamit na ang mga shot glasses sa Mini-Business Activity namin, dumaan na sa kamay ng ilang ka-klase sa sleepover, muntik nang mabawasan noong napagdiskitahan ng teacher ko sa Nihongo. Pero luckily, kumpleto pa din siya.

----------

Ang masarap sa pagbibigay/pagtanggap ng regalo:

1. Sa ibang tao nanggagaling ang pinambili.
2. May element of surprise, hindi ka sigurado kung makakatanggap ka ba.
3. Kung makatanggap man, hindi mo (usually) alam kung ano ito.
4. Naipaparamdam mo na mahalaga ang isang tao.

Naransan mo na bang umikot ng ilang oras sa mall, para makakita ng perfect gift? Minsan pa, may makikita kang mas perfect na gift, and so on. Paniniwala ko kasi, bibili ka naman na ng regalo, pag-isipan mo nang mabuti. Sa halagang 100, iba-iba ang pwedeng mabili. Nasa tamang pagpili at suwerte ang ikagaganda ng regalo.

Minsan, sa ating quest sa paghahanap ng ireregalo, mapapatingin tayo sa isang bagay, sabay with twinkling eyes, at sambit sa sarili: Sana may magbigay sa akin niyan. Habang nag-iikot ka, dumadami din ang mga bagay sa sana-ako-din-regaluhan-ng-ganito list. Nakaka-tempt pa kapag tight ang budget, kasi darating ang dilemma kung ibibili mo ba sila ng regalo, o sarili mo na lang muna.

Minsan naman, hindi mga bagay ang nakakapuno sa ating wishlist. Minsan pangyayari, o tao. Makapiling ang ama na nasa ibang bansa ngayon Pasko. Kagalingan ng isang kaibigang nakaratay sa sakit. Matataas na grado. Isang taong magpapasaya sa pang-araw araw na buhay. Ito ang mga bagay na marahil ay mananatiling matagal sa ating wishlist, dahil wala tayong kakayanan para ibigay nang direkta.

----------

Kung tutuusin, ang Wishlist at New Year's Resolution ay maaari namang pag-isahin. Heto na aking sa akin:

1. Grumaduate on time. Hangga't di ko naipapasa ang lahat ng subjects, walang kasiguraduhan.
2. Maidaos nang maaayos ang natitirang activities ko bilang Education Committee Head ng organization namin.
3. Isang blue-green/apple green na polo shirt.
4. Bagong sapatos, pasira na ang ginagamit ko ngayon.
5. Trabaho pagkatapos kong sa College.
6. Panibagong mamahalin, samahan mo na ng lakas ng loob para sa da moves.
7. Kalusugan ng buong pamilya.
8. Makasama si Papa soon.
9. Makinis na mukha.
10. Braces, pero pagkatapos na magpa-gradpic.
11. Bagong phone, na madaling i-manage ang contacts.
12. Walong oras na tulog sa isang araw.
13. Magandang pangangatawan. Lean.
14. Makasama pa ang mga kaibigan ko nang mas matagal.
15. Ang interes niya sa akin. Kung hindi man kami meant to be, edi peace of mind na lang.
16. Imba Pasta skills.
17. Perang papel.
18. Perang barya.
19. Accounts receivable.
20. Basta pera.

Madami pa sigurong iba na di ko na maalala. Isang masayang Pasko sa ating lahat! Huwa kalimutang mag-alay ng taimtim na dasal para sa Kanya at sa minamahal sa buhay.

Christmas List 4th Page

3rd Year. Nauso ang wishlist. Dapat mas magiging masaya ang lahat diba. Pero anak ng tinapa, sa dami ng sinulat ko sa wishlist ko, walang natupad. Bibigyan kita ng pagkakataon (oo ikaw) para mahulaan kung anu-ano ang natanggap ko mula sa aking monita. 

Clue, kulay blue/white. 

Nope hindi t-shirt. 

Clue pa, matigas at may paggagamitan. 

Nope, hindi din tsinelas, at hindi din pabango. 

Di ko talaga siya mawaring hulaan kasi ang hirap isipin na pinggan na hugis isda ang nakuha ko. Sakit din sa ulong isipin na iyon ang matatanggap ng isang 3rd year HS. Yung pinggang tipong idi-display mo kasi ambigat at well, bagay talagang ipang-display. 

Nakuntento na lang ako sa kasamang nougat at langka candies na kasama dito. Kahit na may sticker pa ng Duty-Free ang mga nginangata ko, masakit pa din sa damdamin na ito ang natanggap ko. Isang malaking paumanhin kung mababasa ito ng nakapag-regalo sa akin. Ngayon niya lang malalaman ang saloobin ko kung saka-sakali.

Bumawi naman ang kaibigan kong si Ian nang regaluhan niya ako ng tsinelas noong araw din na iyon. Hanggang ngayon nasa kwarto ko pa ito. Ginagamit ko na lang sa loob ng bahay dahil kumportable at may sentimental value. Sa totoo lang, ito ang isa sa pinakamagandang regalo na natanggap ko mula sa isang kaibigan, na walang hinintay na kapalit.

By the way, nasa kwarto ko pa din pala ang fishplate na niregalo sa akin, nakalagay ang mga coins, susi at kung anu-ano pang kaartihan ko bilang isang lalaki.

Christmas List 3rd Page

May magandang alaala din naman. Nakatanggap ako ng Scrabble Board galing kay Mico. Grade 6. Laking tawa ko lang dahil habulin siya ng mga babae, at namatay na siguro sa kilig ang babaeng aabutan niya ng regalo. Kaso wala eh, ako ang sinuwerte. Tingin ko, napamahal pa ang bili niya nito. Mahal ang Scrabble board kung ikukumpara sa minimum price na napag-usapan sa klase.

----------

1st Year High School. Bagong buhay para sa aming lahat. Panibagong building, bagong ka-klase, at isang bagong Christmas party na naman. Pareho pa din - may palaro, pagkain, at pagpapalit-regalo. Natuto na ako. Kung ano man ang aking matanggap na regalo ay diretso sa bag ang punta.

Na-realize ako, sa pagpapalit ng regalo, ganito ang nangyayari. Ang buong klase ay maituturing na graph (pwedeng hindi connected). The vertex set containing the students of the class is partitioned into subsets. The supergraph is a collection of one-directional cycles, which represents the flow of exchange of gifts. Ang buong klase ay nagpapalitan ng regalo; may ibibigay ka, at may matatanggap ka din.

Kung ano man ang natanggap ko noong Christmas party na ito, hindi na ako nagdadamdam. Sa katunayan, ok na nga kami noong nagbigay eh. At ang weird pa, nabunot namin ang isa't isa. Nakabalot sa isang gold-box ang mga ito. Medyo excited pa kaming dalawa ni mama noong binuksan ang regalo. Ako ay nakatanggap ng ilang pirasong itim na kandila na mukhang binili sa isang magkukulam sa bangketa sa Quiapo. Period. 

Christmas List 2nd Page

Grade 5. Nagsilabasan na ang mga crushes, ang mga malilikot na pag-iisip namin, ang mga pimples, ang mga feeling matatanda na. Dito na din yata nagsimula ang karma ko sa aspeto ng pagpapalit-regalo.

Kumg mayroon mang nanaig na pattern sa mga Christmas party ko noon ay ang palaro, ang salu-salong kainan, at ang pagpapalit ng regalo. Fast forward. Dumating na ang pinakakahintay na pagkakataon. Ang regalong natanggap ko ay hugis cylindrical. Sa pagkalog ko, mukhang alkansiya. Pwede na, kasi may umaalog sa loob. Kahit halagang 20 pesos lang masaya na ako. 

Hindi ko muna binuksan ito. Inilagay ko sa backpack at umuwi na ng bahay. Habang nasa trike na ako, mas lalong nabubuo sa isipan na may bago na akong pag-iipunan ng pera. Sabi ko pa sa sarili ko na dito ko ilalagay ang aking mga pamasko. May halong kaba at antisipasyon ang bawat punit sa balot. Nabigo ako. Pringles, at hindi alkansiya, ang nakuha ko. Parang akong si Edward. Mabibili ko naman ito kahit hindi Pasko. Nalungkot ako. Bata pa, kaya sobrang binigyang halaga ko ang panahong ito.

Christmas List 1st Page

Medyo malabo na sa alaala ko. Grade 1. Ang nabunot ko para sa Christmas party ay si Edward Fuji. Si Edward ang aking monito. Dahil musmos pa lamang, si mama na ang bumili ng panregalo - isang maliit na tuwalya at isang bar ng chocolate.

Hindi ko nga inisip kung maganda ba yung ire-regalo ko, o kung magugustuhan ni Edward iyon. Universal gift ang labas nito. Kahit sa babae pwede mong ibigay.

Christmas games. 

Pahabaan ng Merry Christmas. 

Merry Christmas and A Happy New Yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar.

Kainan. Typical na Christmas Party. Dumating na ang time ng pagbubukas ng regalo. Unfortunately, di ko na maalala kung ano ang natanggap ko. Pero ang naalala ko, nakita ko nang maliwanag ang buong silid. Sumisigaw ang karamihan sa mga bata. Halos lahat sa mga lalaki ay may hawak na eroplano, action figure, o robot. Ang mga babae naman halos ay Barbie dolls ang inaatupag. Lahat ay may natanggap. Sa gitna ng kasiyahang ito, may mga iilan na nakaupo, waring hindi nakatanggap ng kahit ano. Parang lumipas ang Christmas party sa isang iglap. Isa doon si Edward. Naalala ko ang malungkot niyang mga ngiti. Kumos sa kaniyang mga munting kamao ang tuwalya at tsokolateng pwede naman makuha kahit hindi Pasko.

Singing My Life

Our lives are our own songs, set in a melody of our choice.

We fill it with lyrics of our love, our heartaches, our sadness and of our triumphs.

We can always choose when to start, when to take a deep breath, and when to grumble in silence.

The best part comes when we find someone whose song whistles in unison with ours.

At times we find ourselves singing a happy tune among a crowd, at times with another special song which completes the melody that we started. At times we are left alone to sing our hearts out with no one to hear but the wind.

Must try

Random Shots

Day One

Day Two, before the contest 

Day Two, after the contest

Date: December 1 and 2, 2011
Place: UP Diliman

Our school sent four teams to ACM-ICPC 2011 Manila Regionals. This a prestigious contest held all around the world - and I was damn lucky to be part of it. Ang saya, mula reviews, lokohan, bastusan. Bagong environment siya para sa akin. Good times.

Kaso hindi ako si Superman

Noong Biyernes, huminga ako nang malalalim pagdating ko sa isang resort sa Pansol. Sabi ko sa sarili ko, "Tapos na din. Pwede ka na magpahinga nang kaunti," Sabay ngiti. Naalala ko pa nitong nakaraang linggo, ako pa din ang Superman na pinangarap ko. 

Updates:

Number one. I'm over WoW moments. Ang isang tulad ko na Single at walang nang panahon sa sarili ay walang karapatan na maging boyfriend, o kahit na makipaglandian lang. Bumababa ang boyfriend-materiality ko dahil sa dami ng ginagawa. Hahaha, I can't believe I said that. When was I boyfriend material anyway.

---------------

Busy ako. At nakaka-frustrate kasi ako wala akong magawa dito. 

Na-realize ko na hindi na ako dapat mangarap ng breakfast in bed.

Walk around around the park.

Nights doing nothing but spend moments with each other.

Stare blankly at the stars.

Text to sawa.

All of these are starting to go down the drain,

kasi kailangan kong i-transfer sa Latex format ang SP ko.

Kailangan kong mag-prepare ng madaming documents.

Isang powerpoint presentation. No, make that two.

Group reviews.

Plan for an exhibit.

----------

Ni pagbili ng Nizoral sa Mercury Drug hindi ko na magawa. Minsan nga ang pag-inom ng Vitamin C ko, hindi ko na maalalang gawin.

I still hope to put my life back into my hands. Nanood ako ng movie kagabi. Nag-blog. Nag-facebook. Competitive programming. Madaming pathetic excuses para sabihin na marunong din ako ng time management tulad ni Ana. But the sad f*cking reality is that I couldn't.

----------

Bigla na lang siyang fa-flashback sa isip ko. Buntung hininga. Makikita siyang tumawa. Lilingon sa akin. Either bigla kong ilalayo ang tingin ko, o ngingitian siya. Hindi naman magma-matter, kasi magkakibigan din naman kami.

Gusto kong tawirin ang tulay patungo sa iyo. Tulay na gawa lamang sa lubid. Igagapos ko ang mga yayat kong braso. Isang tulay na gawa sa barbed wire. Magsasapatos ako. Isang tulay na gawa sa glass. Magpapayat ako para kayanin ang bigat ko. 

Kung kaya ko lang sana. 

Kaso hindi ako si Superman. 

Tao lang ako. 

Lalaki lang ako. 

At hindi ako ang taong nararapat para sayo. 

Isang tulay na hindi ko alam kung nag-eexist. 

Kaso hindi ako si Superman.

Hindi ko kayang liparin ang layo.
Kung maglalakad ako pababa ng bundok ko patungo sa iyo, baka wala ka na pagdating ko.

Ayokong mawala ka sa paningin ko.

Kaso hindi ako si Superman.